In 1985 heeft de gemeente, door de grote vraag, een stuk grond beschikbaar gesteld voor moestuinen.
Deze tuinen zouden naast het oude tuinencomplex komen.
Mijn man en ik hebben ons aangemeld voor een tuin, ondanks dat wij niets van moestuinieren afwisten.
Mijn man liet het door zijn wisseldiensten al gauw afweten, maar ik niet.
Door mijn werk in het schoolvervoer had ik te maken met allerlei typen kinderen.
Als ik daardoor weleens hoofdpijn kreeg, ging ik heerlijk naar de tuin om mijn hoofd leeg te maken.
Maar ook als ik zelf chagrijnig was, ging ik naar de tuin, want die tuin hielp beter dan een aspirine.
Ik was de enige vrouw op de tuin en ik kreeg van veel mannen “goede” raad.
Alleen luisterde ik daar niet naar.
Dat was raad van: je moet dit of je moet dat, meer niet.
Als ik een goede raad kreeg mét uitleg waarom, dan luisterde ik wel, want dat is pas goede raad.
In het begin waren er op dat nieuwe stuk moestuin veel mollen.
Ik heb overal op mijn tuin in de mollengangen kindermolentjes gezet en ben daar regelmatig om uitgelachen door de tuinders.
Mijn buurmannen hadden overal klemmen staan die ze regelmatig leeg moesten maken.
Ook had één buurman in mijn tuin een klem gezet, maar die bleef altijd leeg.
Nadat ik weer was uitgelachen, heb ik nadrukkelijk gevraagd hoeveel mollen ze al in totaal op hun eigen tuin gevangen hadden, en hoeveel op mijn tuin.
En toen was het stil, en ze bleven stil.
Ik heb uitgelegd dat ik geen glas op mijn tuin wil gebruiken, maar dat deze molentjes hetzelfde effect hadden als een glazen fles.
En van lieverlee zag je er steeds meer molentjes verschijnen op verschillende tuinen.
Ik had zoveel plezier in het moestuinieren dat ik in 2010 ben begonnen met een website over hoe en wat ik doe op de tuin.